Więc chcesz tańczyć w telewizji? Jak Comp Kids robi skok

W lutym 2016 roku „So You Think You Can Dance: The Next Generation” opublikował casting dla tancerzy w wieku od 8 do 12 lat. 10-letnia wówczas Emma Hellenkamp zdecydowała się wejść na koncert. Przesłuchanie w LA. Kolejna część jej historii może być zaskoczeniem dla fanów serii: nie dokonała cięcia. Ale doświadczenie konkursowe Emmy oznaczało, że była dobrze zorientowana w kilku stylach tanecznych, więc zdecydowała się ponownie na przesłuchanie w Chicago - tym razem z stepowaniem solo. A reszta to już historia: Emma nie tylko dotarła do serialu, ale także awansowała aż do finałowej czwórki.

W lutym 2016 roku „So You Think You Can Dance: The Next Generation” opublikował casting dla tancerzy w wieku od 8 do 12 lat. 10-letnia wówczas Emma Hellenkamp zdecydowała się wejść na koncert. Przesłuchanie w LA. Kolejna część jej historii może być zaskoczeniem dla fanów serii: nie dokonała cięcia. Ale doświadczenie konkursowe Emmy oznaczało, że była dobrze zorientowana w kilku stylach tanecznych, więc zdecydowała się ponownie na przesłuchanie w Chicago - tym razem z stepowaniem solo. A reszta to już historia: Emma nie tylko dotarła do serialu, ale także awansowała aż do finałowej czwórki.

„SYTYCD: The Next Generation” jest częścią większego trendu telewizji z konkursami tanecznymi obejmującymi młodszych tancerzy, z programami takimi jak „World of Dance” i nadchodzący „Dancing with the Stars Junior”. I podobnie jak Emma, ​​wiele tanecznych dzieciaków próbujących swoich umiejętności na tych pokazach pochodzi z zawodów i konwencji. Co takiego jest w tych dwóch światach, co łagodzi przejście z jednego do drugiego?




Budowanie nastawienia konkurencyjnego

Pozornie związek między konkursami reality TV i konkursami tanecznymi jest oczywisty: „Oba są konkursami” - mówi 12-letnia Diana Pombo, która wzięła udział w konkursie „World of Dance” w 2017 roku. poziom praktyczny jest nieco bardziej zniuansowany.

Po pierwsze, dzieci z konkursów mają już doświadczenie w występach przed sędziami. „Ta konsekwentna presja pomaga im rozwijać profesjonalizm od najmłodszych lat” - mówi Victor Smalley z Stars Dance Studio w Miami na Florydzie. Wiedzą, jak radzić sobie z emocjami towarzyszącymi osądzaniu - nerwy, nieśmiałość, podekscytowanie - nie pozwalając, by wpłynęło to na ich wydajność.

Pombo na The Dance Awards (dzięki uprzejmości Break the Floor)

Zaangażowanie w cykl konkursowo-konwencyjny stwarza również tendencję do kontaktu z wybitnymi choreografami z branży. „Po wygraniu Mini Female Best Dancer na Dance Awards w 2016 roku, miałam okazję przez rok asystować w NUVO, Jump i 24Seven” - mówi Diana. „Każdego tygodnia brałem udział w wielu zajęciach u różnych choreografów”. Wielu z tych samych choreografów pracuje przy telewizyjnych programach tanecznych, dając dzieciom komputerowym przewagę znajomości.

Nawet jeśli młoda tancerka konkursowa nigdy nie spotyka choreografa z serialu, ma w tylnej kieszeni jeszcze jedną tajną broń: wszechstronność. „Konkurencyjni tancerze są zazwyczaj szkoleni w różnych stylach” - mówi Sasha Altukhov z Center Stage Performing Arts Studio w Orem, UT. „Są fizycznie przygotowani do przystosowania się do różnych choreografii” i do szybkiego opanowania choreografii - dwa główne wymagania większości telewizyjnych programów tanecznych.

Tworzenie cennych połączeń

Podczas gdy Emma zdecydowała się na przesłuchanie do „SYTYCD: The Next Generation” bez wcześniejszego rozpoznania, producenci najczęściej kontaktują się z najlepszymi studiami konkursowymi w celu rekrutacji do swoich programów. Tak rozpoczęła się podróż Diany do „World of Dance”. „Producent wyszukał grupę tancerzy z Stars Dance Studio, a kiedy zobaczyli moje teledyski, zaprosili mnie na przesłuchanie osobiście do Atlanty” - mówi. Jednak połączenie ze studiem tylko wbiło jej stopę w drzwi. Musiała przejść przez kilka rund osobistych przesłuchań, zanim faktycznie dotarła do serialu.

Emma Hellenkamp (po lewej) i Gaby Diaz w `` So You Think You Can Dance '' (zdjęcie: Patrick Wymore, dzięki uprzejmości Fox)

Często studia, które są ostoją konkurencji, stają się regularnym poligonem dla programów telewizyjnych. Kim DelGrosso, współwłaścicielka Center Stage Performing Arts Studio w Orem, UT, które szczyci się kilkoma absolwentami telewizyjnych programów tanecznych, przechowuje zdjęcia głów swoich tancerzy i życiorysy w aktach dla agentów rezerwacji. „Otrzymujemy telefony w studiu na prawie każdy występ, więc upewniam się, że wszyscy moi tancerze są przygotowani do dalszego procesu przesłuchania” - mówi. Ma także harcerzy, którzy odkrywają jej tancerzy na zawodach.

Przewidywanie wyzwań

Podczas gdy współzawodniczący tancerze przychodzą na scenę telewizyjną z odrobiną zażyłości, jest to dla nich ostatecznie obcy świat. „To po prostu inna atmosfera” - mówi Emma. „Masz wywiady wplatane w próby, są fryzury, makijaż i garderoba, a ty uczysz się do pięciu kawałków tygodniowo”.

Na szczęście wielu z tych tancerzy ma wsparcie właścicieli studiów i nauczycieli, którzy często mają dobre pojęcie o tym, czego te programy telewizyjne będą wymagały od ich młodych tancerzy. „Wiedza o tym, jak grać w wywiadzie, będzie wielkim przełomem dla tego, kogo wybiorą” - mówi Cheyenne Murillo z Center Stage. „Jeśli nie czują się komfortowo rozmawiając przed kamerą, program nie może ich wykorzystać”. Tancerze na Scenie Centralnej przygotowują się do pokazów telewizyjnych z lekcjami aktorstwa i coachingiem podczas wywiadów. „Sprowadzamy ludzi z konkursów, aby udzielać im prywatnych instrukcji” - mówi DelGrosso. - Nie mówimy im, co mają powiedzieć. Po prostu dajemy im pewność, że są sobą ”. Smalley pracuje również nad umiejętnościami przeprowadzania wywiadów ze swoimi tancerzami, dając im doświadczenie wywiadu przed kamerą pod presją publiczności. „Przypominam im, że nie reprezentują już marki studyjnej. Stają się własną marką i muszą zaufać swojej intuicji, aby być prawdziwym artystą - mówi.

Taniec przed kamerą może być również dla tych tancerzy trochę krzywą uczenia się, ponieważ wpływa na takie rzeczy, jak kąty i ostrość. Niektóre konwencje oferują specjalne zajęcia taneczne przed kamerą. Na przykład w Dancerpalooza regularna Mandy Moore „SYTYCD” współpracuje z uczniami, pomagając im uczyć się o kątach i wskazówkach.

Wracając na Ziemię

Kiedy Emma brała udział w swoim pierwszym konkursie po „SYT”, przyznaje, że było to trochę poprawione. „Ludzie podchodzili do mnie i pytali, czy jestem Emmą z„ SYTYCD ”- mówi. - Nie jestem do tego przyzwyczajony. Ale jako całość czuje, że to doświadczenie pomogło jej stać się lepszą tancerką współzawodniczą. „To naprawdę poszerzyło moje słownictwo i znacznie mniej się denerwuję, zanim wyjdę na scenę” - mówi. Jest wdzięczna, że ​​wróciła do określonego harmonogramu, biorąc regularne lekcje techniki i budując więź ze swoim zespołem.

Hellenkamp konkuruje na Celebrity Dance (dzięki uprzejmości Celebrity Dance)

Nie wszyscy tancerze wychodzą z konkursów reality TV tak płynnie. „Te programy mogą cię albo zniszczyć, albo zniszczyć” - mówi Smalley. Czasami wystarczy niewielka dawka sławy, aby przekonać młodych tancerzy, że nie muszą już trenować. „Czują, że wyszli poza życie studyjne, ponieważ są teraz celebrytami. Mówię moim studentom, kiedy przestaniesz trenować, to tylko kwestia czasu, zanim ktoś cię ominie.

DelGrosso zgadza się. „Kiedy te dzieciaki wracają czując się jak wielkie gwiazdy, może być im trudno wejść z powrotem do studia”. Pomaga swoim tancerzom wejść we właściwy sposób myślenia, przypominając im, że te programy telewizyjne to „po prostu inna praca”.

Dla młodych tancerzy, którzy potrafią zachować pokorę, program
doświadczenie może być trampoliną do jeszcze większej liczby możliwości uczenia się i rozwoju. Diana postanowiła nie wracać na scenę zawodów po „World of Dance”, ale to nie znaczy, że przestała trenować. „Startowałam, żeby poćwiczyć na scenie, ale„ World of Dance ”otworzył mi wiele możliwości występów” - mówi. Mimo to nadal uczestniczy w regularnych konwencjach i kursach mistrzowskich. „Muszę się wiele nauczyć” - mówi. „To dla mnie dopiero początek”.


Wersja tej historii ukazała się w maju / czerwcu 2018 roku Duch tańca z tytułem „From the Comp Stage to the Small Screen” ”.